Kærleiksvefur Stefaníu G. Pétursdóttur

Efnisflokkar

Upphafssíða

Upplýsingar

Hugleiðing frá vinkonum Stefaníu

Kærleikurinn er okkar vopn, okkar eina vopn gegn þeirri gríðarlegu sorg sem á okkur hrundi. Daginn sem Stefanía dó trúðum við ekki á kærleikann.

Ósanngirnin og vonskan sem við okkur blasti var óraunveruleg og hreinlega óbærileg. Sú staðreynd að Stefaníu, Stefaníu okkar hafði verið hrifsað úr lífi sínu, lífi okkar, sú staðreynd að Stefanía væri dáin var eitthvað sem hugur okkar gat ekki á nokkurn á hátt tekist á við
Í fyrstu var grátið og óbærilegur sársauki helltist yfir okkur. Þann vanmátt sem tók yfir í hjörtum okkar hafði engin okkar áður upplifað og ekki er í raun nokkur leið að lýsa þeirri tilfinningu með orðum.

Við sem alla tíð gátum deilt öllu með hver annarri gátum ekki tjáð okkur. Ekki við hver aðra, ekki nokkurn mann.Við störðum út í tómið. Allt virtist tilgangslaust.
Kærleikurinn er allra. Þeirra sem misst hafa, þeirra sem hafa átt og þeirra sem munu eignast. Kærleikurinn er samt sem áður gjöf, við erum heppin ef við fáum að upplifa kærleikann, en kærleikurinn hefur okkur engu lofað. Þó hann dvelji um stund, þá lofaði hann okkur engu. Hann lofaði engum að koma né fara en til allrar hamingju þá heimsótti hann okkur. Kærleikurinn var með okkur alla þá tíð sem Stefanía var á lífi, því þar sem hún var, þar var kærleikur. Hann var einnig til staðar þegar við misstum hana, því kærleikurinn gerði það að verkum að við gátum á endanum horfst í augu við sorgina og unnið úr henni saman. Hann var vopn okkar gegn sorginni. Kærleikurinn sigraði sorgina.

Við vorum, og erum enn samheldinn vinkonuhópur. Við syngjum saman, dönsum saman, hlæjum saman, grátum saman, elskum saman en fyrst og fremst erum við saman. Við vitum að lífið er hverfult og að okkur var engu lofað og þar af leiðandi erum við fyrst og fremst þakklátar kærleikanum.

Stefanía, við söknum þín. Við söknum hláturs þíns, við söknum þess að horfa á þig, við söknum þess að vera með þér og við söknum þess að tala við þig.

Stefanía, við söknum þín!

Þínar alltaf,

Ástdís, Birna, Dagmar og Magga Stína

vert örstutt spor var auðnuspor með þér,

hvert andartak er tafðir þú hjá mér

var sólskinsstund og sæludraumur hár,

minn sáttmáli við Guð um þúsund ár.

Já vita eitthvað anda hér á jörð,

er ofan standi minni þakkargjörð,

í stundareilífð eina sumarnótt.

Ó alheimsljós, ó mynd sem hverfur skjótt.

Höf. Halldór Laxness

< Fyrra		Næsta >

[ Til baka ]