Lífið er ferðalag. Hvenær það byrjar og hvenær það endar veit enginn. Við fáum mislangan tíma til að staldra við á hverjum stað. Þeir ferðafélagar sem skipta mestu máli eru þeir sem standa þér næst. Allir sem vilja öðrum vel, sýna kærleika í verki og vinna að friði, bæta lífið.
Meðan við erum ósjálfbjarga, sjá foreldrar og þeir sem eldri eru um að leggja okkur lífsreglurnar. Reyna að tryggja sem best að við getum átt gott og gjöfult líf. En það veit enginn hvenær eða hvernig ferðalaginu hér á jörð líkur. Við þekkjum öll til þar sem börn og fólk í blóma lífsins er „tekið frá okkur“. Hvort sem fólk er ungt eða gamalt þegar það deyr verður líf þeirra sem næst standa aldrei það sama. Oft er sagt um það fólk sem átti góða fjölskyldu, kom börnum sínum til manns og átti gott ævikvöld, að það sé sátt við að kveðja þetta líf. En engu að síður verða þeir sem standa nærri sorgmætt og saknar. Það veldur alltaf sorg þegar við vitum að við eigum aldrei aftur eftir að hlæja og gráta saman. En við eigum alltaf minningarnar og þær góðu er gott að rifja upp, „Manstu  .... “.

En líklega er ekki til eins sár söknuður og sorg foreldra og systkina, þegar ungmenni fellur skyndilega frá. Sorgin og söknuðurinn birtist hverjum og einum á mismunandi hátt. Hver og einn þarf því að finna þá leið sem getur hjálpað til við að halda áfram lífsins ferðalagi.  Finna leið til að gleðjast og gleðja aðra.
Hver og einn tekst á mismunandi hátt við sorgina. Allir þurfa að syrgja, en það er mikilvægt að horfa til þess að lífið heldur áfram og þeir sem fara óska þess heitast að við sem eftir stöndum lifum hamingjuríku lífi. Ég nefni hér nokkur atriði sem gott er að hafa í huga.

• Við ættum ekki minningarnar ef við hefðum ekki verið svo lánssöm að eiga tímann með þeim sem eru farnir í „ferðalagið“.  Lifum með góðu minningunum.
• Það veit engin hversu langt ferðalagið verður hér á jörð. Við skulum því njóta sem oftast samveru með þeim sem okkur þykir vænt um, vera óspör á að gleðja og þakka. Muna að til að eignast lífstíðar vin þarf að rækta, gleðja og gefa. Sannir vinir gleðst og gráta saman. Vinir láta þig vita þegar þeim finnst þú gera rangt. Þeir eru til staðar í blíðu og stríðu.
• Vinir vilja leggja þeim lið sem eiga um sárt að binda. Munum að leita eftir stuðningi hjá vinum og þeim sem bjóða hjálp, t.d. sorgarhópar í kirkjum, sálfræðingum. Allir þurfa sinn tíma til að syrgja en um leið skulum við reyna að nýta tímann til að finna hamingjuna aftur í lífinu. Reynum að „leika“ okkur og njóta sem flestra stunda með þeim sem eru okkur kærir. Þegar tími og tækifæri gefast er gott að fara í frí, ferðalög, með þeim sem okkur eru kærastir.
• Reynum ávallt að vera gefandi og sannar manneskjur. Víkjum í burtu því sem getur hindrað það, svo sem reiði, sjálfsásökunum, loka sig af og „kenna öðrum um“. Það eiga allir „rétt“ á því að njóta lífsins. Muna að allir geta fundið gleðina á ný í lífinu og nær undantekningalaust eru aðrir sem standa í sömu eða verri sporum en við.
• Taka ábyrgð á eigin lífi. Geta tekist á við gleði og sorgir lífsins af æðruleysi. Reyna að lifa í sátt við „Guð og menn“. Lifa kærleiksríku lífi. Hjálpa til við að gera „ferðalagið“ skemmtilegra. Í æðruleysisbæninni segir:
  • Guð - gef mér æðruleysi
    til að sætta mig við það sem ég fæ ekki breytt,
    kjark til að breyta því sem ég get breytt
    og visku til að greina þar á milli. ...
• Fyrirgefum og biðjum friðar fyrir okkur sjálf og þeim sem eru farnir.
• Gefum og gleðjum þá sem eiga um sárt að binda. Lifum kærleiksríku lífi. Það er grunnurinn að hamingju okkar sjálfra.
• „Kærleikur umber allt og fellur aldrei úr gildi“.

 Þorvaldur Ingi Jónsson