Stefanía Guðrún Pétursdóttir lést af slysförum á Spáni í ágústmánuði 2003, þá aðeins 18 ára gömul. Í kjölfar andlátsins stofnuðu foreldrar Stefaníu minningarsjóðinn „ Kærleikssjóður Stefaníu Guðrúnar Pétursdóttur“  og opnuðu heimasíðu til minningar um dóttur sína.
Tilgangur hans er að styrkja foreldra sem missa börnin sín af slysförum eða sjálfsvígum. Sjóðurinn mun í fyrstu veita ferðastyrkti og stefnt er að fyrstu úthlutun árið 2009. Fljótlega eftir stofnun sjóðsins sömdu frændsystkin Stefaníu lag sem nefnt var eftir henni. Lagið gáfu þau sjóðnum og átti að nýta það til fjáröflunar. Jóhann G. Jóhannsson góðvinur fjölskyldunnar frétti af þessu og ákvað að leggja sitt af mörkum og ljáði sjóðnum lagið „Kærleikur“. Í kjölfarið þróaðist sú hugmynd um að setja saman heila geislaplötu. Nokkrir af fremstu tónlistarmönnum landsins gáfu sjóðnum góðfúslegt leyfi til að nota þegar útgefin lög. Til alls undirbúnings hefur verið vandað eins og kostur er og nú er komin  út 14 gullfalleg lög á diski til styrktar Kærleikssjóðnum.

Þeir sem hafa áhuga á að styrkja kærleikssjóðinn og eignast diskinn er bent á styrktarreikning sjóðsins sem er 0327-13-300571 kt:570904-2990. Æskilegt er að styrkja sjóðinn um 2500kr fyrir hvern disk þó fólki sé auðvitað velkomið að hafa upphæðina hærri. Nafnalisti þeirra sem aðstoða við dreifingu er hér í tökkunum til hliðar, en einnig er hægt að smella hér.

Að missa barnið sitt er skelfileg reynsla . Það eru 5 ár síðan dóttir okkar Stefanía lést af slysförum. Hún var aðeins 18 ára og framtíðin var björt og leiðin lá í framhaldsnám. Engin orð fá lýst sársauka og örvilnan okkar hjóna þegar fréttin um lát Stefaníu barst okkur. Allur undirbúningur vegna jarðarfararinnar var eins og í leiðslu, líkt og líkami og sál hefðu fengið deyfilyf. Þegar öllu umstanginu var lokið kom þögn, gífurlegur sársauki og við vissum að við yrðum aldrei söm aftur – einn af lífsins fiðlustrengjum var brostinn. Tíminn læknar ekki þessi djúpu sár en við lærum að lifa með sorginni. Fyrst leið lífið einhvern vegin áfram. Orkan fór í að klára daginn og sofna á kvöldin. Síðan tók vinnan völdin sem endaði í vinnubrjálaði næstu þrjú árin með litlum fríum. En nú 5 árum seinna ætlum við loksins að slaka á og hlúa vel að okkur, fjölskyldunni og vinunum. Það hefur verið okkur ómetanlegt að eiga góða fjölskyldu og vini sem hafa verið nálægir í sorginni. Við höfum einnig átt þess kost að fara í nokkrar ferðir erlendis og það hefur hjálpað okkur mikið.
Með minningarsjóðnum viljum við styðja við bakið á þeim sem missa börnin sín og því er það okkur mikill styrkur að sjá að vandaðan geisladisk  líta dagsins ljós.  
Það fór mikil vinna í að koma disknum saman og það tekur á mann að hlusta á öll fallegu lögin en við vitum að þessi lög eru mörgum hjartfólgin og gaman að eiga þau á einum disk.
Allar fjárhæðir sem koma inn til styrktar útgáfunni verða nýttar til að efla sjóðinn. Sjóðurinn mun veita foreldrum ferðastyrk. Styrkurinn er hugsaður til að létta sorgina og veita foreldrum tækifæri til að komast í annað umhverfi þar sem þeir geta notið hvíldar og upplyftingar. Frekari útfærsla á styrkveitingum verður kynnt um næstu áramót þegar ljóst verður hversu vel útgáfan á disknum hefur styrkt sjóðinn.  

Færum okkar bestu þakkir til allra sem hafa stutt okkur og styrkja sjóðinn.

Kærleikskveðjur.

 Edda og Pétur.

Kærleikurinn er okkar vopn, okkar eina vopn gegn þeirri gríðarlegu sorg sem á okkur hrundi. Daginn sem Stefanía dó trúðum við ekki á kærleikann.

Ósanngirnin og vonskan sem við okkur blasti var óraunveruleg og hreinlega óbærileg. Sú staðreynd að Stefaníu, Stefaníu okkar hafði verið hrifsað úr lífi sínu, lífi okkar, sú staðreynd að Stefanía væri dáin var eitthvað sem hugur okkar gat ekki á nokkurn á hátt tekist á við
Í fyrstu var grátið og óbærilegur sársauki helltist yfir okkur. Þann vanmátt sem tók yfir í hjörtum okkar hafði engin okkar áður upplifað og ekki er í raun nokkur leið að lýsa þeirri tilfinningu með orðum.

Lífið er ferðalag. Hvenær það byrjar og hvenær það endar veit enginn. Við fáum mislangan tíma til að staldra við á hverjum stað. Þeir ferðafélagar sem skipta mestu máli eru þeir sem standa þér næst. Allir sem vilja öðrum vel, sýna kærleika í verki og vinna að friði, bæta lífið.
Meðan við erum ósjálfbjarga, sjá foreldrar og þeir sem eldri eru um að leggja okkur lífsreglurnar. Reyna að tryggja sem best að við getum átt gott og gjöfult líf. En það veit enginn hvenær eða hvernig ferðalaginu hér á jörð líkur. Við þekkjum öll til þar sem börn og fólk í blóma lífsins er „tekið frá okkur“. Hvort sem fólk er ungt eða gamalt þegar það deyr verður líf þeirra sem næst standa aldrei það sama. Oft er sagt um það fólk sem átti góða fjölskyldu, kom börnum sínum til manns og átti gott ævikvöld, að það sé sátt við að kveðja þetta líf. En engu að síður verða þeir sem standa nærri sorgmætt og saknar. Það veldur alltaf sorg þegar við vitum að við eigum aldrei aftur eftir að hlæja og gráta saman. En við eigum alltaf minningarnar og þær góðu er gott að rifja upp, „Manstu  .... “.